Dëshira jonë për ëmbëlsirat pas një vakti është një fenomen kompleks i ndikuar nga faktorë të ndryshëm si gjenet, mjedisi dhe kultura jonë ushqimore. Megjithatë, ka disa arsye kryesore pse ne mund ta duam ëmbëlsirën përpara se të largohemi nga tavolina.
Përgjigja e parë, më e zakonshme ndoshta lidhet me mënyrën se si trupi ynë përpunon karbohidratet. Kur hamë ushqime të pasura me karbohidrate, të tilla si bukë, makarona ose oriz, trupi ynë i zbërthen ato në glukozë, një lloj sheqeri që qelizat tona e përdorin për energji.
Si përgjigje, trupi ynë prodhon insulinë, një hormon që ndihmon në transportimin e glukozës në qelizat tona. Megjithatë, kur hamë një sasi të madhe karbohidratesh, trupi ynë mund të prodhojë më shumë insulinë sesa është e nevojshme, gjë që mund të bëjë që nivelet e sheqerit në gjak të bien shpejt dhe ndjeshëm.
Kjo rënie e sheqerit në gjak mund të çojë në ndjenjën e urisë dhe dëshirat për ëmbëlsirat.
Një shpjegim tjetër i mundshëm lidhet me mënyrën se si truri ynë e përpunon ndjenjën e shpërblimit. Kur shijojmë diçka të ëmbël, truri ynë çliron dopaminë, një hormon i lidhur me kënaqësinë dhe shpërblimin. Me kalimin e kohës, truri ynë mund të fillojë të shoqërojë të ngrënit e ëmbëlsirave me këto ndjenja kënaqësie dhe shpërblimi, duke na bërë që t’i dëshirojmë ato më shpesh.
Orët e pamjaftueshme të gjumit, së bashku me stresin, janë dy faktorë më të fuqishëm. Shpjegimi qëndron në faktin se gjumi i pamjaftueshëm mund të prishë ekuilibrin e hormoneve që rregullojnë urinë, si grelina dhe leptina. Personat e privuar nga gjumi mund të përjetojnë një rritje të oreksit dhe dëshirat për ushqime.